تنهایی ترنجان در بهار

دست نخواهم کشید از آنچه بخاطرش راه را برگشتم...دیگر راه قبلی مال من نیست...دست نخواهم کشید از آنچه که دوباره زندگی را به من یاد آوری کرد...من وفادار می مانم ... به خودم... به رویایم... به اشک چشمان و التماس مادرم و خستگی های پدرم و اسکناس هایی که میدانم چقدر به سختی آمده...وفادار می مانم به دنیایم و به خدایم... وآنها که منتظر موفق شدن منند تا جرات کنند و ریسک را بپذیرند ،من فقط خودم را نمیسازم خیلی ها با ساختن من ساخته می شوند و خوشحال وخیلی ها بر موفق نشدنم شرط بسته اند... من این شرط را باید ببرم تا خیلی ها خودشان را بشناسند...23 مهر 95 تنهایی ترنجان در بهار...

من سکوت اختران آسمان دانم که چیست من سکوت عمق بحر بی کران دانم که چیست من سکوت دختر محجوب پر احساس را در حضور مرد محبوب جوان دانم که چیست من سکوتی را که تنها با نوا ی ساز و چنگ در میان انجمن گردد بیان دانم که چیست هم سکوت جنگل خاموش را پیش از بهار هم سکوت مرگ بار مردگان دانم که چیست داستان ماه را در بدر و تربیع و هلال ماجرای شمس را با اختران دانم که چیست اعتراضات ملائک آنچه گفتند آشکار وآنچه را کردند در خاطر نشان دانم که چیست آنچه حق آموخت آدم را ز اسماء جمال و آنچه آدم خواند بر فرشتگان دانم که چیست سر آن خاک مبارک تنهایی ترنجان در بهار...